ostre rozlane zapalenie miazszowe watroby toksyczne

W żółtaczce zakaźnej, wywołanej przez zarazek przesączalny A, zarazek znajduje się w krwi i w wydalinach chorego. W krwi można go stwierdzić do 6 miesięcy od początku choroby, w kale do jednego miesiąca, natomiast w moczu stwierdza się go rzadko. Sposób zakażenia tym zarazkiem u ludzi został wyjaśniony w doświadczeniach na ochotnikach. Okazało się, że tę postać żółtaczki zakaźnej można wywołać przez doustne wprowadzenie kału, przesączonego i nieprzesączonego, zawartości dwunastniczej, moczu i surowicy chorych na żółtaczkę zakaźną, natomiast wkraplanie do nosa opłuczyn nosa i gardła chorych nie wywołuje zakażenia. Zarazek przesączalny A może być przenoszony przez zakażoną wodę, artykuły spożywcze i przez owady, zwłaszcza przez muchy. Chory człowiek może być źródłem zakażenia już w okresie przedżółtaczkowym. W czasie ostatniej wojny światowej stwierdzono, że żółtaczka zakaźna może powstawać także w związku z wstrzykiwaniami szczepionek, jeżeli używa się do tego zabiegu strzykawek, których nie wyjałowiono po uprzednim przetaczaniu krwi, osocza lub surowicy ozdrowieńców po żółtaczce zakaźnej. Zarazek przesączalny, wywołujący zakażenie, tzw. wirus B, jest bardzo żywotny, gdyż ginie w temperaturze 56° dopiero po 60 minutach. Już 0,01 ml zakażonego materiału (pełnej krwi, osocza lub surowicy) wystarcza dla zakażenia nim człowieka. Toteż na zakażenie się szczególnie są narażeni lekarze i w ogóle personel sanitarny przy czyszczeniu zakażonych wirusem B igieł i strzykawek, jeżeli nastąpi przy tym uszkodzenie powłok. Okazało się, że przy używaniu niewyjałowionych strzykawek zakażenie może nastąpić przy wstrzykiwaniach także różnych leków, przy pobieraniu krwi, np. przy wykonywaniu odczynu Biernackiego itp. [więcej w: biedronka gazetka, gazetka biedronka, wysiłkowe nietrzymanie moczu ]