Najelementarniejsza forma dyskusji polega na tym, ze nauczyciel skierowuje do uczniów pytania, a nastepnie omawia ich odpowiedzi

Najelementarniejsza forma dyskusji polega na tym, że nauczyciel skierowuje do uczniów pytania, a następnie omawia ich odpowiedzi. Na dobrą sprawę jest to tylko pewna odmiana tradycyjnej metody wykładowo-recytacyjnej. Nieco skuteczniejszym postępowaniem jest kierowanie przez uczniów pytań do nauczyciela. Ale i to oznacza, że uczniowie mówią mało, nauczyciel za to bardzo dużo. Wiele dyskusji, bodaj czy nie większość, nie wychodzi poza to stadium, często, dlatego, że nauczyciele mają tyle do powiedzenia i czują się lepiej, jeśli oni sami mówią, częściowo zaś dlatego, że uczniowie wychowani tradycyjnymi metodami w tradycyjnych klasach nauczyli się oddawać chętnie inicjatywę nauczycielowi i w jego ręce składać odpowiedzialność; częściowo wreszcie z tego powodu, iż nauczyciele nie posługują się taką techniką, która dopomogłaby uczniom w przestawieniu się na skuteczniejsze formy dyskusji. Jednym ze sposobów przezwyciężenia przez nauczyciel a tego, co nazwaliśmy drugim stadium dyskusji, jest nie odpowiadać na pytanie ucznia, ale rzucić to samo pytanie zespołowi, na przykład mówiąc: „A może by ktoś z was spróbował odpowiedzieć, na pytanie postawione przez Billa?” Albo też: „Powiem coś na ten temat, wolałbym jednak usłyszeć, co niektórzy z was o tym myślą”, albo: „Wśród ludzi istnieje cały szereg poglądów na tę sprawę. Czy ktoś z was zna które z nich?” Często nauczyciel może przestać służyć, jako odbiorca wszystkich pytań, wycofując się częściowo z pozycji prowadzącego dyskusję. Jednym ze sposobów, za pomocą, którego może to osiągnąć, jest wyznaczenie sobie funkcji zapisującego na tablicy ważniejsze punkty, w miarę jak wysuwają je członkowie zespołu. [przypisy: ginekologia estetyczna, endometrioza przyczyny, prowadzenie ciąży Warszawa ]

Powiązane tematy z artykułem: endometrioza przyczyny ginekologia estetyczna prowadzenie ciąży Warszawa