Liczba bialych krwinek jest prawidlowa lub nieco zwiekszona

Znamienne jest to, że zabarwienie zawartości dwunastniczej zmienia się nieraz w krótkich odstępach czasu. W żółci B i C stwierdza się często dość dużo zażółconych białych krwinek, prawdopodobnie wskutek powikłania nieżytem układu żółciowego. Zmiany w składzie morfologicznym krwi polegają w żółtaczce niewirusowej na względnej limfocytozie, dochodzącej czasami do 50% i nawet wyżej, a w okresie wczesnym, według Eppingera, także na zwiększeniu liczby czerwonych krwinek (erythrocytosis). Dość często spostrzega się także nieznaczną eozynofilię. Liczba białych krwinek jest prawidłowa lub nieco zwiększona. W żółtaczce wirusowej zwraca na siebie uwagę monocytoza, jako wyraz szczególnego powinowactwa zarazka do układu siateczkowo-śródbłonkowego. Dość wcześnie stwierdza się w krwi zwiększenie ilości bilirubiny, początkowo pośredniej, następnie prócz niej, także bezpośredniej, ilość mocznika w krwi we wczesnym okresie i w okresie wykształconym jest obniżona (do 12-20 mg/dl) nawet przy stosowaniu diety obfitującej w białko, natomiast wzrasta w miarę poprawy stanu wątroby. Oporność czerwonych krwinek w stosunku do hipotonicznych roztworów soli kuchennej jest w większości przypadków zwiększona początek hemolizy stwierdza się nie w roztworze 0,48-10,0 lecz dopiero w 0,44-10,0 a nawet w roztworze jeszcze słabszym. Opadanie krwinek jest według niektórych autorów, w pierwszym tygodniu prawidłowe, od końca zaś drugiego tygodnia wybitnie przyśpieszone. Według Pensona w pierwszym okresie i w pełni rozwoju żółtaczki opadanie krwinek jest wybitnie zwolnione, w okresie poprawy zaczyna przyśpieszać się i może nawet przekroczyć szybkość opadania okresu przedżółtaczkowego. W razie nawrotu po gorszenia choroby szybkość opadania krwinek znowu się zwalnia, nawet wtedy gdy pogorszeniu nie towarzyszy żółtaczka. [przypisy: wyprawka do szpitala, objawy ciąży, ciemieniucha ]